Column Leo Blokhuis

Popjournalist Jan Vollaard, een man met fijne neus en gedegen feitenkennis, schreef kort geleden op deze plaats een verhaal over hoe hij getuige was van de doorbraak van Jan Smit. Ik meen dat hij hem in Ponypark Slagharen had gezien. Hij zal daar vast een fijne avond gehad hebben, maar ik heb Jan Vollaard niet gezien op de avond dat Jan Smit écht doorbrak. Dat was niet in zijn eerste eigen show, dat was - en dat weten jullie natuurlijk allemaal - tijdens de Symphonic Night op 12 oktober 1996, de avond dat BZN in het Chassé Theater in Breda zijn dertigste verjaardag vierde.
Ik zie nog de uitdrukking op de gezichten van de royaal aanwezige medewerkers van de platenmaatschappij van BZN. Ik werkte in 1996 bij 2 Meter Sessies. Ik denk niet graag in muzikale kampen, maar we mogen toch wel vaststellen dat het publiek van 2 Meter Sessies in de jaren negentig ongeveer net zo geïnteresseerd was in een jubileumfeestje van BZN als een Ajaxfan in de uitslagen van de ijshockeycompetitie in Letland. Leo Blokhuis, jíj hier? Ik glimlachte dan vriendelijk, ik had vele redenen die avond in Breda te zijn.

Allereerst was daar de heerlijke promotiemedewerker van de platenmaatschappij. Ik zag haar elke week, we kletsten dan over het wel en wee van de aan haar toevertrouwde Nederlandse stal van de maatschappij en we stuurden elkaar idiote faxen over maglomane tv-programma-ideeën. Het complete Volendam Operakoor, wat straaljagers van de Luchtmacht en onmogelijke combinaties van leden uit Nederlandse bands smeedden wij moeiteloos tot een vloeiend lopende tv-show, opgenomen in de toen nagelnieuwe Amsterdam Arena. BZN met een symfonieorkest paste naadloos in onze kolderieke fantasieën en ik dacht aanvankelijk dat zij een grap maakte toen ze me uitnodigde voor A Symphonic Night in Breda. Natuurlijk ga ik mee, lachte ik, en voor ik het wist zat ik naast haar in haar zwarte lease-Golf op weg naar Breda.

Ik was bijzonder gehecht aan haar sprankelende aanwezigheid, maar ook aan mijn groeiende reputatie als man van de progessieve en alternatieve muziek. Het werd een bijzondere avond. De keurig gehakte schoenen van de dames in Breda steken schril af tegen de legerkisten die ik gewend ben te zien aan de voeten van de concertbezoekers in mijn wereld. Het zachte rode pluche van het theater vormt een scherp contrast met de van oud bier plakkende zwarte vloer in mijn concertzalen. Zij zweeft met bewonderenswaardig gemak door het theater, knikt vriendelijk naar mensen die ze lijkt te kennen of die haar graag zouden willen kennen en vindt een veilig plaatsje voor ons tweeën op een balkon. "Wat mot jij hier", hoor ik ineens achter me. Ik draai me om en kijk in het vragend gezicht van haar baas. BZN kijken, zeg ik, jij dan? Hij kijkt naar haar en hoopt op een sluitende verklaring van zijn medewerker. "Ik vind BZN goed", zeg ik. Hij gelooft me niet. "The Bastard is een van de fijnste Nederlandse popalbums", zeg ik, en ik meen het. Hij schiet in de lach. Of het me al opgevallen was dat er de afgelopen 22 jaar een nogal radicale koerswijziging in het geluid van de band was doorgevoerd. Dan gaat het zaallicht uit.

Toen Mon Amour een hit was, zag ik BZN graag bij Top Pop of in Op Volle Toeren. Ik herinner me niet meer of dat kwam omdat ik Annie Schilder, maar net ouder dan ik, zo ontwapenend leuk vond of omdat ik viel voor het liedje. Nu zit dat nummer in mijn systeem als een onontkoombaar deel van mezelf. Daarna ben ik het spoor van de band een beetje kwijt geraakt. We zijn uit elkaar gegroeid. De leden van de groep slaan zich met bewonderenswaardige moed door een complexe avond met orkest. Je hoopt altijd dat een band wat oud werk zingt, maar ik begrijp heel goed dat ik geen Rolling Around the Band hoef te verwachten. In plaats daarvan krijg ik Heintje's Mama in een versie van Carola met een negenjarig frisgewassen ventje in traditioneel Volendams kostuum. Zij stoot me aan. Die wordt groot, zegt ze. Ik lach en klap heel hard voor de kleine Jantje Smit. Jij kunt hier je neus wel voor ophalen, zegt ze later in de kroeg, maar dankzij deze succesvolle acts kunnen wij ook nog eens wat experimenteren en een nieuwe, onbekende groep een contract aanbieden. Dus de meeste dingen die jij leuk vindt bij ons brengen wij uit omdat we ook BZN hebben.

Een paar jaar later maak ik voor de Top 2000 a Gogo een heerlijk filmpje over BZN's Mon Amour. Jan Keizer, Marietje Kwakman, de pastoor, ze werken allemaal mee en vertellen over die wonderlijke stap van rockband met Creedence Clearwater Revival-achtige kwaliteiten tot de geoliede hitmachine uit Volendam. Ik haal er m'n neus niet voor op, maar ik heb wel m'n voorkeuren. Ik hou meer van de vroege BZN dan van de latere. Daar lijkt mij niks mis mee. Er is tenslotte niks leuker dan ruzie maken over muziek. Maar als u één van de 400.000 mensen ben die wél 'A Symphonic Night' in huis heeft, weet dan dat één van de zeshonderd paar applaudiserende handen aan mij behoort.

Leo Blokhuis.
Nemass de Boer
Intersport Theo Tol
Autobedrijf Jonk & Sier BV
Snackbar Roma (Foe)
Timmer en keukenstelbedrijf Kwakman
PX Volendam