Column Johan Derksen

Palingsound bullshit

Die voortdurende golf Volendamse muzikanten is indrukwekkend, maar ik heb er niet zoveel mee. BZN, Jan Smit, Nick en Simon, Anny Schilder en al die bands uit de jaren zestig kunnen me niet bekoren. Piet Veerman vind ik een geweldige zanger, maar hij kiest altijd het verkeerde repertoire, als was de Jimmy LaFave-cover erg mooi. Zodra hij in Austin of Memphis gaat opnemen en hij schudt alle kitsch van zich af, is hij een wereldster. Toch heb ik wat gemeen met Volendam. Mickey Newbury is al sinds jaar en dag mijn favoriete singer-songwriter en onlangs hoorde ik van een platenmaatschappij dat zijn albums in Volendam het best verkocht worden, terwijl de rest van Nederland hem niet eens kent. Piet Veerman sings Mickey Newbury, dat lijkt me een uniek album. Als notoire verzamelaar van blues en americana bezit ik wel alle albums van Specs Hildebrand and the Living Room Band. Hij steekt in mijn ogen met kop en schouders boven al die commerciële bullshit producerende dorpsgenoten uit. Hij deed prachtige dingen met Frankie Miller, Guy Clark, Flaco Jimenez en David Olney, van wie ik ook alle albums bezit. In tegenstelling tot die palingsoundmeute, maakt Theo van Scherpenseel smaakvolle muziek, maar daar ben je in een land waar die ordinaire Amsterdammers, Frans Bauer en Jannes sterren zijn niet succesvol mee. Als je blues en americana maakt, moet je in Amerika 300 keer per jaar optreden om te kunnen overleven. In Nederland kun je er gewoon niet van leven. Die liefde voor de muziek houdt je op de been. Specs Hildebrand maakt uitstekende albums, aan het grote publiek is het niet besteed, maar ver weg van Volendam, in het Groene Hart van Nederland, zet ik onder het genot van een goede sigaar ’s avonds regelmatig een album van hem op.
Ik kom uit een heel andere wereld, ik werk al ruim dertig jaar bij Voetbal International en verdien mijn alimentatie met geleuter over voetbal op de televisie. Gedurende die periode had ik voortdurend te maken met de man van de technische dienst. Hubert is een bescheiden en sympathieke Amsterdammer, die bestaan ook. Zodra er technische problemen waren op de redactie, zorgde Hubert altijd voor een oplossing. Hij was nooit nadrukkelijk aanwezig, liep niet in de weg, maar deed zijn werk en vertrok weer naar Amsterdam. Toen hij hoorde, dat ik een muziekprogramma presenteerde bij Radio Rijnmond, kreeg ik een cd van hem. Hij vertelde dat hij in een bandje speelde, misschien was het album geschikt voor mijn programma. Toen ik de cd uitpakte, heb ik hem minstens vijf minuten sprakeloos zitten aanstaren. Ik was verbijsterd. Hubert had me namelijk  het nieuwe album van Specs Hildebrand geschonken. Na al die jaren realiseerde ik me pas, dat ik met Hubert Knuvelder, de basgitarist van Specs Hildebrand, samenwerkte. Ik draaide zijn muziek al jaren thuis, in de auto en bij Radio Rijnmond, maar niemand op de Voetbal International-redactie wist dat de introverte collega een dubbelleven leidde.
Mijn passie voor muziek deel ik overigens met een bekende Volendammer. Ik kom nooit mensen uit de voetbalwereld tegen bij concerten, maar als Van Morrison in het land is tref ik Keje Molenaar altijd. We hebben Van the Man al een paar honderd keer gezien. We kunnen zijn nummers wel dromen. We beseffen  dat hij de laatste jaren op de automatische piloot zingt, dat hij ordinair geld staat te verdienen, zonder soul en bezieling, maar we hebben thuis geen rust als Van Morrison ergens optreedt.
Tijdens mijn jaarlijkse muzikale uitstapje naar Amerika, valt het me altijd op dat steden als Nashville, Chicago, New Orleans, Austin, San Francisco, Memphis en Bakersfield in het locale clubcircuit een superband hebben met leden van plaatselijke bands. Dat mis ik nog in Volendam. Specs Hildebrand met de beste muzikanten uit Volendam, om te spelen voor de fun en voor een groepje fijnproevers. Ik zal er zeker zijn!
Stucbouw Volendam
Totaalbouw Volendam
Tom Kwakman Schilder & Behanger
Tegelzetbedrijf Zwarthoed-Kirry B.V. Volendam
Ongedierte - bestrijding Volendam
Paviljoen Smit-Bokkum